Metropoolregio Amsterdam en Zwolle e.o.
In etappes naar Pfronten 4

In etappes naar Pfronten 4

Korte verhalen van Max Spaaknek, waarin hij alle ‘etappes’ van zijn voorbereiding op de 16e MTB Marathon Pfronten beschrijft. Deze MTB-wedstrijd is 51 km lang, heeft 1900 hoogtemeters en zal plaatsvinden op zaterdag 29 juni 2019 te Pfronten in de Allgäuer Alpen. Max is een huis-tuin-en-keuken fietssporter van 58 jaar jong, die al meer dan 30 jaar diabetes type 1 heeft. Dit zegt hij niet om zielig te doen, maar wel om het een extra dimensie te geven.     

Ik eindigde etappe 3 dat ik er een hekel aan heb om te stoppen tijdens het fietsen. Als u eens zou weten wat er de eerstvolgende trainingsrit allemaal gebeurde, dan weet u waarom ik dat niet had moeten zeggen. Gelukkig geen grote problemen hoor, maar alles bij elkaar was het toch wel wat vervelend. Zal ik het u vertellen? Ja, dan ervaart u gelijk eens wat een wielrenner zoal tegenkomt tijdens een trainingsritje.  Ik zit net op ’t zadel als ik een bord passeer dat de weg is afgesloten. Max is eigenwijs en rijdt rustig verder. Ik weet dat fietsers er vaak nog wel langs kunnen. Maar anderhalve kilometer verder blijkt dat de weg potdicht zit. De Bennebroekerbrug over de Hoofdvaart wordt geheel vernieuwd en daar is zoveel ruimte voor nodig dat er geen fiets meer tussendoor past.Terug maar dus. In de Kwakel moet ik van de fiets, omdat mijn alarm van een lage bloedsuikerwaarde steeds maar luider afgaat. Langs de Kromme Mijdrecht vliegt een vogel over mij heen die wat spetterende geluiden maakt. Als ik zie dat mijn mouw onder de vogelpoep zit, stop ik om het eraf te vegen met wat lang bermgras. Als ik even check hoe mijn bloedsuikerwaarde is (staat in een telefoonapp en de telefoon zit in mijn achterzak) zit mijn hand onder de vogelpoep. Ik blijk op drie plekken te zijn ondergepoept. Toevallig passerende wandelaars helpen mij mijn rug schoon te vegen. Dank u. 

Ik vervolg de weg langs de Kromme Mijdrecht en pak een fruitreep uit de andere achterzak van mijn wielershirt. Spontaan valt er een aantal op de weg. Omdat ik ze niet kan missen, stop ik maar weer om de repen van de rijbaan te rapen. Voorbij Woerden haalt een auto mij in, die direct ná de inhaalmanoeuvre hard remt. Daardoor moet ik vet fors in de remgrepen knijpen om te voorkomen dat ik niet in zijn achterruit vlieg. Natuurlijk wens ik de bestuurder alle ziektes toe, maar dat zeg ik niet hardop. Hierna hoef ik eindelijk niet meer te stil te staan, maar als ik met de wind mee van Bilderdam langs de Drecht naar Leimuiden race, vliegt er een vliesvleugelig zwart-geel gestreept insect tegen mijn lippen aan. Ik voel de steek en sla hem van mijn lippen af. Langzaam voel ik dat mijn onderlip dikker wordt. Twee dagen later voel ik het nog, maar desondanks vormt er zich een glimlach op mijn mond als ik aan deze trainingsrit terugdenk.

U begrijpt misschien tussen de regels door al een beetje dat ik worstel met het op normaal peil houden van mijn bloedsuikers tijdens het fietsen. Dit jaar beschik ik voor het eerst over een Continue Glucose Meting. In mijn buik zit een sensor die met een kleine vertraging mijn bloedsuikerwaardes meet. Ik zie deze waarde constant terug op mijn telefoonapp. Ik zie ook of de waarde daalt of stijgt en zelfs met welke snelheid. Dat ontwaar ik later in een grafiekje, dat er na het fietsen meestal uitziet als een snel dalende lijn (start van de training), gevolgd door een lange horizontale streep onder de lage bloedsuikerlijn. Ik fiets dus eigenlijk de hele tijd met een (te) lage bloedsuiker. Terwijl ik zelfs limonade meeneem in mijn bidon en ik elke twintig minuten een fruitreep verschalk. Zo op het randje van lage bloedsuikerwaardes moet ik het dus al jaren hebben gedaan. ‘Dat moet dus veranderen!’, zegt ook mijn diabetesverpleegkundige. Nu heb ik mijn redding gezocht op een plek waar diabetespatiënten nooit zo gauw aan zullen denken: de zoete sportgelletjes. Mijn eerste ervaring deze week met het innemen van deze gelletjes belooft zeer veel goeds. De snel dalende lijn behoud ik wel, maar na de inname van alleen maar gelletjes, met dezelfde regelmaat als de fruitrepen, zie ik plots een lijn die op de ideale bloedsuiker blijft hangen. Daar gaat Max voorlopig even verder mee experimenteren. Gelukkig staan deze sportgelletjes niet op de dopinglijst. Insuline daarentegen wel.

Groetjes vanaf de fiets,

Max Spaaknek